Μπορεί οι Παιδικοί Σταθμοί να συνεχίζουν μέχρι και τον Ιούλιο, αλλά Νηπιαγωγεία και Δημοτικά ανανέωσαν το ραντεβού τους  για το φθινόπωρο. Μαζί λοιπόν με την υπαρκτή ανάγκη απασχόλησης των παιδιών μας τους καλοκαιρινούς μήνες προκύπτει και μία έκρηξη αναρτήσεων στο ίντερνετ για όλων των ειδών τις δραστηριότητες που θα καλύψουν τα δημιουργικά τους κενά και θα τους προσφέρουν χαρά και ικανοποίηση.

Ως εδώ καλά! Σίγουρα, χρειαζόμαστε όσες ιδέες μπορούμε να πάρουμε για να δώσουμε ερεθίσματα στα παιδιά μας να δοκιμάσουν διαφορετικά πράγματα και να οργανώσουν τον χρόνο τους δημιουργικά. Το «πρόβλημα» όμως ξεκινά όταν ο βαθμός επέμβασης στον αυθόρμητο τρόπο δράσης και σκέψης των παιδιών μας είναι δυσανάλογος με τη δυνατότητά τους να αφομοιώσουν τις νέες δραστηριότητες και όταν η διάθεση μας για οργάνωση του ελεύθερου χρόνου τους λαμβάνει τον χαρακτήρα καταναγκαστικής… εργασίας.

5

Όσο και να μας «φοβίζει» η προοπτική ενός καλοκαιριού όπου το παιδί μας δεν θα μπορεί να εκτονώνεται δημιουργικά στο σχολείο του και θα «φυλάει» όλη αυτήν την ενέργεια για να τη διαθέσει σε πράγματα που ακόμα και το ίδιο δεν έχει εντοπίσει ή και καλείται να εφεύρει από την αρχή, αυτό είναι τελικά και το στοίχημα!

Να ανακαλύψει από μόνο του, χωρίς φυσικά να αποκλείεται η καθοδήγηση ή καλύτερα η ενθάρρυνση από τους γονείς, τα ενδιαφέροντά του, να αναπτύξει την ικανότητα να γεμίζει δημιουργικά τον χρόνο του, να επινοεί παιχνίδια ή και να ξαναπαίζει τα παλιά του παιχνίδια με καινούριο τρόπο. Ακόμα κι αν κάποια στιγμή περάσει από το στάδιο του «βαριέμαι» και του «δεν ξέρω τι να κάνω», το επόμενο στάδιο θα είναι πιθανώς να «βυθιστεί» τελείως στις κούτες του και να ανασύρει παιχνίδια που για μήνες δεν έπαιζε!

769

Αν δεν δώσουμε την ευκαιρία στο ίδιο το παιδί να νιώσει όλη την παλέτα των συναισθημάτων, μέρος της οποίας αποτελεί και η ανία, πώς θα αποκτήσει το ίδιο μηχανισμούς καταπολέμησής της και μετατροπής της σε δημιουργική δύναμη; Όπως κι αν έχουμε μονίμως έτοιμες λύσεις για να γεμίσουμε το καθημερινό πρόγραμμα των παιδιών μας, δεν τους «ακυρώνουμε» κάπως την έμφυτη προδιάθεση τους να σκαρφίζονται συνεχώς με το μυαλό τους καινούρια παιχνίδια και δικές τους, πρωτότυπες δραστηριότητες;

Δεν χρειάζεται λοιπόν να αποστηθίζετε οδηγούς επιβίωσης για γονείς για τις καλοκαιρινές μέρες, για τις βροχερές μέρες, για υπαίθριες και ‘εντός των τειχών’ δραστηριότητες… Αν κάτι ίσως χρειάζεται, είναι:

  •  Να κλείσουμε την τηλεόραση! Κι αν το να την κλείσουμε τελείως μοιάζει ουτοπικό, να την περιορίσουμε σε ελάχιστη ώρα μέσα στην ημέρα, την οποία θα έχουμε προσυμφωνήσει με το παιδί και θα αφορά συγκεκριμένη εκπομπή κι έτσι δεν θα «ξεχνιέται» με τις ώρες μπροστά από την οθόνη. Το ίδιο ισχύει και για τις οθόνες των υπολογιστών και των τάμπλετ και των παιχνιδομηχανών.
  • Να βαρεθούμε- κάνει καλό! Η ανία δεν είναι… ταμπού. Ένα παιδί έχει κάθε δικαίωμα και κυρίως ανάγκη να βαρεθεί για να προκύψει μετά ως φυσική συνέπεια η επαναδραστηριοποίησή του.
  • Να περάσουμε χρόνο με τα παιδιά μας συζητώντας. Υπάρχει καλύτερη γυμναστική για τη σκέψη ενός παιδιού;
  • Να έχουμε τις κεραίες μας ανοιχτές για να μπορούμε να εντοπίσουμε ενδεχόμενες κλίσεις και ενδιαφέροντα. Όχι να τους τα υποβάλλουμε αλλά να ενθαρρύνουμε την καλλιέργειά τους, εφόσον δούμε ότι υπάρχουν.
  • Να προτιμήσουμε και να επιβραβεύσουμε μια αυθεντική έκφραση του παιδιού μας, ακόμα κι αν δεν την καταλαβαίνουμε ή μας φαίνεται χαζή από μία άλλη που το παιδί αντέγραψε από μια λίστα δραστηριοτήτων.
  • Θα ακουστεί αφηρημένο αλλά είναι το σημαντικότερο. Η δυναμική ενός παιδιού και η δημιουργική του φαντασία μπορεί να ανθίσει μόνο σε ένα περιβάλλον που παρέχει ασφάλεια, συναισθηματική στήριξη και ισορροπία.

Καλό και αυθεντικό Καλοκαίρι!

Photos via, via, via, via