Πέρασαν χρόνια μα μοιάζει με χθες…όλα ξεκίνησαν με ένα τεστ.Το κοιτάς και δεν πιστεύεις ότι αυτό συμβαίνει σε σένα.Τρέχεις αμέσως να κάνεις και δεύτερο να το βεβαιώσεις…Μετά περιφέρεσαι μ’  αυτό το αποσβωλομένο, χαζοχαρούμενο βλέμμα και προσπαθείς να το χωνέψεις.Τώρα δηλαδή ένα ανθρωπάκι μεγαλώνει μέσα σου;Τρομακτικό…υπέροχο…

Ανυπομονείς για τον πρώτο υπέρηχο. Ακούς τον πρώτο χτύπο της καρδιάς…ευλογία…Θείο δώρο…Αγωνία…προσμονή…περιέργεια…Θα είναι γερό; Πως θα μοιάζει;

Και μετά η μαγική στιγμή…το πρώτο κλάμα…το κρατάς αγκαλιά και αναρωτιέσαι…εγώ το γέννησα αυτό το πλασματάκι; Είναι δικό μου; Θεέ μου! Είναι τόσο όμορφο! Τι θα κάνω τώρα; Ξυπνάς στο δωμάτιο από τον ήχο που κάνει το καροτσάκι που στο φέρνουν…η καρδιά σου πάει να σπάσει…το παίρνεις αγκαλιά…ο κόσμος σου ανήκει…ευτυχία…πληρότητα..ευφορία…ζεστασιά…και ξαφνικά πάλι ανησυχία και αγωνία…πως θα το φροντίσεις…πως θα το ταίσεις;

Όλα λύνονται μαγικά…με μια αγκαλιά…η φύση και το ένστικτο σε οδηγούν, αρκεί ν’ αφεθείς…Ο θηλασμός, ο πόνος ,τα ξενύχτια , όλα στιγμές ανεπανάληπτες…όλα πρωτόγνωρα και συγκλονιστικά…όλα αγκαλιά…

Το πρώτο χαμόγελο,το πρώτο δοντάκι,ο πρώτος πυρετός,η πρώτη λεξούλα…μαμά..!Συγκίνηση απέραντη…λατρεύεις τον τρόπο που σε σφίγγει, τον τρόπο που αποκοιμιέται πάνω σου, τον τρόπο που τρώει, που κοιμάται, που ανασαίνει, που πιπιλάει το δάχτυλό του…Το φωτογραφίζεις συνέχεια σαν τρελή…Τα πρώτα του βηματάκια…μα που πάει..; Κυνηγητό, ζημιές…αγκαλιές…

Πρώτη μέρα στον παιδικό σταθμό…πόσο τεράστιος φαίνεται μπροστά σου!  Πόσο μικρό και απροστάτευτο μοιάζεις…πως θα αφήσω την καρδιά μου μόνη της Παναγιά μου …Θα σε αφήσω για το καλό σου…κι όταν γυρίσεις θα σε πάρω την πιο σφιχτή αγκαλιά…! Θα σε γεμίσω με φιλιά!

Αργότερα πρωτάκι στον αγιασμό…δάκρυα…αγωνία…όνειρα…τι μεγάλη και βαριά που είναι η τσάντα σου…Άραγε τρως το κολατσιό σου… έβαλες ζακέτα …βρήκες φίλους…αχ…να μην είμαι εκεί μαζί σου…Έχω τόσα όνειρα για σένα…Σε φαντάζομαι επιστήμονα, πρωταθλητή…καλλιτέχνη…ηγέτη…Μελέτη, τρέξιμο, κούραση, φωνές…αλλά το βράδυ αγκαλιές…μωρό μου μαζί θα τα καταφέρουμε…Θα είμαι δίπλα σου αλλά όχι από πάνω σου…Θα κάνεις αυτό που σε κάνει χαρούμενο και εγώ θα είμαι πάντα κάπου εκεί, έτοιμη να σε στηρίξω αν χρειαστεί…και ας μην μπορώ καμιά φορά…για σένα θα μπορέσω…

Η σκέψη μου όπου κι αν είσαι,ι ό,τι κι αν κάνεις, πάντα σε συνοδεύει…Μεγαλώνεις, αλλάζεις,κάθε μέρα, κάθε καλοκαίρι…Αποκτάς ξεχωριστή, δική σου προσωπικότητα, ενδιαφέροντα, ανησυχίες, άποψη…Καμιά φορά δεν μπορώ να σε αντιμετωπίσω…πανικός…απόγνωση…Μα πως το ξέχασα..; Σε παίρνω σφιχτή αγκαλιά…και ξαφνικά συννενοούμαστε…είσαι κομμάτι μου…είσαι η ψυχή μου…

Θέλω να είσαι δυνατό να μπορείς να τα καταφέρεις και μόνο σου.Μα πόσο δύσκολο είναι αυτό…ξαφνικά κάποιος πληγώνει την καρδούλα σου…και κλαις…και μου λες «μαμά πονάει πολύ»…και εγώ στέκομαι εκεί με την καρδιά κομμάτια…θυμωμένη και ανήμπορη να σε βοηθήσω…το μόνο που μπορώ είναι να σε αγκαλιάσω και να σου πω… μη φοβάσαι…θα περάσει…εγώ είμαι εδώ…Είμαι το αποκούμπι σου…η παρηγοριά σου…το στήριγμα και η φωλιά σου…είμαι η μαμά σου…

Και το υπέροχο ταξίδι συνεχίζεται…

H μαμά Ειρήνη Μαζαράκη

Advertisements